قهرمانان را چه پیش آمد، المپیکی ها را چه شد؟

وزنه برداري؛ رشته اي كه شانس دوم كسب مدال كاروان ايران در ادوار مختلف بازي هاي تابستاني از جمله در ريو ٢٠١٦ محسوب مي شود، تا همين چندي پيش به بهانه عدم دريافت بودجه و نرسيدن هزينه اردوها، در حالت تعطيلي تمرينات تيم ملي قرار داشت.
مصدوميت سنگين بهداد سليمي هم كار را در براي حسين توكلي دشوارتر كرده است و در كل دورنماي اين رشته در ريو بسيار مبهم است. مشخص نيست كه بهداد در بازگشت همان سنگين وزن آماده و قبراق باشد كه انگيزه ركوردشكني داشت. ساير نفرات از جمله كيانوش رستمي نيز تازه استارت المپيك را زده اند و بايد تا يكماه مانده به سفر حركت بسوي قله ركورد شخصي خودشان را تكميل كنند.
در اين بين اختلاف بين بزرگان اين رشته كه به افشاگري شاهين نصيري نيا از دخالت فدراسيون در مهره چيني سرمربي تيم ملي انجاميد، نشان مي دهد اين تيم با حواشي سنگيني نيز دست به گريبان است.آنهایی که نگران این رشته هستند از این بابت دغدغه دارند که آیا حسین توکلی می تواند اقتدار کنترل و نظم تمرینی ملی پوشان را در دست گیرد یا خیر؟ وزنه برداری ایران در مسابقات جهانی هیوستون چنگی به دل نزد و نتایج فوق العاده ضعیف را به حساب مصدومیت و محرومیت چندین چهره سرشناس تیم گذاشت. همچنین مرادی و اطرافیانش به طور مداوم از میراث فدراسیون گذشته و خرابه ای که تحویل گرفته اند می گویند اما تکرار ناکامی علی مرادی در ریو دیگر بهانه ای به جا نمی گذارد.

تیروکمان: وضعیت این رشته برای کسب سهمیه اصلا مناسب نبود. تیروکمان برای المپیک ریو فقط یک سهمیه کسب کرد که آن هم توسط زهرا نعمتی کسب شد. به تازگی هم او در قشم اردوی آمادگی خود را پشت سر گذاشته اما ظاهرا امکاناتی که در اختیار او هست چندان مناسب نیست.
تیراندازی: رشته پرمدال تیراندازی به نسبت المپیک لندن توانسته میزان کسب سهمیه خود را افزایش دهد و به نظر می رسد که نجمه خدمتی و الهه احمدی امیدهای ایران در ریو باشند. البته این رشته با مشکلات عجیب و غریبی هم دست و پنجه نرم می کند. مثلا ورزشکاران این رشته گاهی بدون فشنگ و مهمات تمرین می کنند(!) که این مسئله در دنیای ورزش حرفه ای بی سابقه است. عجیب است که این فدراسیون به طور مداوم با بحران مالی و بودجه ای مواجه می شود و هر بار به همین دلیل در گمرک محموله ای ترخیص نشده دارد که با میزان آمادگی ملی پوشانش ارتباط مستقیم دارد.

کشتی: ناگفته پیداست که بخت نخست ایرانیان برای دیدن مدال های خوشرنگ المپیک هاست. هروقت به المپیک نزدیک می شویم کشتی مهم می شود و این دوره نیز با ریاست یک کشتی گیر و کشتی شناس کاربلد، امیدهای زیادی به نتایج دوبنده پوشان فرنگی و آزاد بسته شده.

رسول خادم که خود سرمربیگری کشتی آزاد را برعهده دارد تا حدودی توانسته حاشیه های یکسال گذشته این فدراسیون را پس از بازگشت از مسابقات جهانی امریکا کنترل کند و با جذب یک حامی مالی همیشگی به سبک فدراسیون والیبال، میزان زیادی از وابستگی اش به بودجه کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش را مرتفع سازد. صحبت انتقادی محمد بنا سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی مبنی بر اینکه فضای ورزش المپیکی نیست باعث شد تا شرایط برای دوبنده پوشان بهتر شود. حضور بنا در کشتی فرنگی دغدغه ها را نسبت به کسب مدال در ریو کمتر کرده است و همه می دانند تا وقتی او هست تمرینات منظم و بدون عیب و نقص برگزار می شود و نمی توان بابت آماده سازی فرنگی کاران نگرانی به دل راه داد. رییس فدراسیون و سرمربی تیم ملی فرنگی تا اینجای کار اجازه ندادند اختلافات گذشته باردیگر مطرح شود اما شاید تنها نقطه تضاد خادم و بنا در بحث انتخاب نفرات به صورت گزینشی باشد. واژه ای که خادم به آن علاقهمند است اما بنا اعتقادی به آن ندارد. باید دید در ماه های آخر این دو چگونه درون اردو مشکلات خود را در اتاق دربسته حل می کنند و اجازه رسوخ حاشیه به متن کشتی را نمی دهند.
دوومیدانی: در این رشته به طور طبیعی همه نگاه ها تنها به احسان حدادی خیره شده است. او این روزها با مربی اختصاصی خارجی خود در حال تمرین است و می خواهد به اوج برگردد. حدادی در مسابقات اخیری که داشته پرتاب های خوبی نداشته و با حدنصاب شخصی خودش هم فاصله بسیار زیادی دارد. گرچه انتشار برخی اخبار حاشیه ای از یک حاشیه و پرونده قضایی، باعث نگرانی جامعه ورزش بابت شانس مدال رشته پرتابی ایران شده بود اما فعلا او با برنامه ریزی برای اردوی گرانقیمت و پرهزینه آفریقای جنوبی مشغول آماده سازی است. این فدراسیون اخیرا رییس جدیدی در راس خود می بیند و همین مدیر جوان که خودش یک گزارشگر رسانه ای و دونده سابق بوده، می داند با دست خالی و هزینه های سرسام اور چه را دشواری در پیش دارد.

رشته های تیمی: ایرانیان مثل اکثر ادوار تاریخ در کارهای تیمی و گروهی ضعیف هستند و در المپیک نیز معمولا در رشنه های انفرادی صاحب عنوان شده اند. ویترین المپیکی ورزش ایران از یک مدال تیمی خالی است و در این رشته ها امیدواری حتی به کسب سهمیه هم زیاد نیست. شاید تنها رشته تیمی که بتواند باعث سربلندی شود والیبال است که البته لوزانوی آرژانتینی برای نشان دادن عیار خود فشار زیادی را باید تحمل کند. بسکتبالی ها قطعا راه دشواری را پیش روی خود دارند و البته یکی از شانس های مهم خود را چندی قبل در بازی های قاره ای از دست دادند. همان طور که هندبال باید با سه تیم قدر اروپایی شامل اسپانیا، سوئد و اسلوونی رقابت کند و به نظر نمی آید بتوانند بلیت المپیک را کسب کنند.
در مورد فوتبال هم که از این همه ناکامی در راه المپیک دیگر واژه ها هم کم آورده اند . تیم امید با دستپخت مربياني كه تا پاي پله هواپيما حواس شان به حمله به كي روش به جاي حمله به رقبا بود، به قطر ضعيف باخت و در بازی حذفی به ژاپن قهرمان باخت و از صعود بازماند. قطري كه خود مغلوب عراق جنگزده شد و راهي به برزيل پيدا نكرد!

اوضاع ستادی کاروان ایران: مدیران ارشد ورزش ایران که به عنوان اساتید رشته های ورزشی در دانشگاه ،در ادوار گذشته از بیرون گود راهکارهای مختلف و نسخه های رنگارنگ می پیچیدند ، این روزها بیش از آنکه نگران نتایج کاروان ایران در ریودوژانیرو باشند، درگیر پروسه تغییرات و انتخابات در فدراسیون فوتبال هستند. نتیجه حاصل از جستجوی دکتر نصراله سجادی در موتورهای جستجوی اینترنت، مصاحبه های متعددی است که وی برای تعیین جانشین موقت برای علی کفاشیان انجام داده است. اختلاف همین چهره با کمیته ملی المپیک برسر برخی اعضای هیات اجرایی نیز سوژه و تیتر رسانه ها شده بود. اوضاع روابط بین وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک به هیچ عنوان حسنه نیست و اسنادی که از دخالت های نهاد دولتی و نامه نگاری های آنها برای دور زدن کمیته ملی المپیک منتشر شده، روابط را باردیگر تیره کرده است تا در این دوره نیز ورزش ایران سنت شکنی نکرده و بار دیگر شاهد اختلافات مدیریتی از جنس جنگ قدرت باشیم. در این میان پرهیز کیومرث هاشمی و گودرزی که هر دو مدیران کم صحبت و رسانه گریزی هستند باعث شده میزان قابل توجهی از جنجال فروکش کند.